Με µήκος που φτάνει τα 33 χιλιόµετρα και πλάτος που κυµαίνεται µεταξύ 700 µέτρων και 3,5 χιλιοµέτρων, ο Βόσπορος συνδέει τη Θάλασσα του Μαρµαρά µε την Μαύρη Θάλασσα και χωρίζει την Ευρώπη από την Ασία. Ιδιαίτερα δηµοφιλής, διαπλέεται καθηµερινά από εκατοντάδες πλεούµενα µε χιλιάδες τουρίστες, οι οποίοι µπορούν ν’ απολαύσουν στη διαδροµή τους πολυτελή παλάτια, ιστορικά κάστρα, ξύλινες βίλες (γνωστά ως γιαλιά-από το γιαλός), ονοµαστά τεµένη και γραφικά ψαροχώρια.
Με µήκος που φτάνει τα 33 χιλιόµετρα και πλάτος που κυµαίνεται µεταξύ 700 µέτρων και 3,5 χιλιοµέτρων, ο Βόσπορος συνδέει τη Θάλασσα του Μαρµαρά µε την Μαύρη Θάλασσα και χωρίζει την Ευρώπη από την Ασία. Ιδιαίτερα δηµοφιλής, διαπλέεται καθηµερινά από εκατοντάδες πλεούµενα µε χιλιάδες τουρίστες, οι οποίοι µπορούν ν’ απολαύσουν στη διαδροµή τους πολυτελή παλάτια, ιστορικά κάστρα, ξύλινες βίλες (γνωστά ως γιαλιά-από το γιαλός), ονοµαστά τεµένη και γραφικά ψαροχώρια. Στο διάπλου του ο επισκέπτης µπορεί να θαυµάσει επίσης και τις δύο κρεµαστές γέφυρες που ενώνουν την ευρωπαϊκή µε την ασιατική πλευρά: Η πρώτη, ενώνει τις συνοικίες Ορτάκιοϊ και Μπεϊλέρµπεη, φέρει το όνοµα του Ατατούρκ και τα εγκαίνιά της έγιναν στις 29 Οκτωβρίου 1973, συµπίπτοντας µε τις γιορταστικές εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια από την ανακήρυξη του νέου τουρκικού κράτους. Έχει µήκος 1560 µέτρα (είναι η 6η µεγαλύτερη στον κόσµο) και βρίσκεται 64 µέτρα πάνω από τη θάλασσα. Η δεύτερη κρεµαστή γέφυρα, βρίσκεται πιο ψηλά, προς την Μαύρη Θάλασσα και φέρει το όνοµα του σουλτάνου Μωάµεθ του Πορθητή, κατασκευάστηκε µέσα σε τρία χρόνια (29 Μαΐου 1985-29 Μαΐου 1988) κι εξυπηρετεί κυρίως βαριά οχήµατα διεθνών µεταφορών.
Το µήκος της φτάνει τα 1510 µέτρα και υψώνεται κι αυτή 64 µέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Πριγκηπόνησσα - Τα μαργαριτάρια του Μαρμαρά Εννιά μικρά νησάκια, σκορπισμένα σαν μαργαριτάρια στη θάλασσα του Μαρμαρά.. Πρώτη, Αντιγόνη, Χάλκη, Πρίγκηπος, Αντιρόβυθος, Νέανδρος, Οξειά, Πίττα, Πλάτη. Κάποτε ήταν τόποι εξορίας, σήμερα τουριστικά θέρετρα. Κάποτε έσφυζαν από ζωή, σήμερα οι νεόπλουτοι Τούρκοι έχουν εκεί τις παραθεριστικές τους κατοικίες. Στο διάπλου του ο επισκέπτης µπορεί να θαυµάσει επίσης και τις δύο κρεµαστές γέφυρες που ενώνουν την ευρωπαϊκή µε την ασιατική πλευρά: Η πρώτη, ενώνει τις συνοικίες Ορτάκιοϊ και Μπεϊλέρµπεη, φέρει το όνοµα του Ατατούρκ και τα εγκαίνιά της έγιναν στις 29 Οκτωβρίου 1973, συµπίπτοντας µε τις γιορταστικές εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια από την ανακήρυξη του νέου τουρκικού κράτους. Έχει µήκος 1560 µέτρα (είναι η 6η µεγαλύτερη στον κόσµο) και βρίσκεται 64 µέτρα πάνω από τη θάλασσα. Η δεύτερη κρεµαστή γέφυρα, βρίσκεται πιο ψηλά, προς την Μαύρη Θάλασσα και φέρει το όνοµα του σουλτάνου Μωάµεθ του Πορθητή, κατασκευάστηκε µέσα σε τρία χρόνια (29 Μαΐου 1985-29 Μαΐου 1988) κι εξυπηρετεί κυρίως βαριά οχήµατα διεθνών µεταφορών. Το µήκος της φτάνει τα 1510 µέτρα και υψώνεται κι αυτή 64 µέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Πριγκηπόνησσα - Τα μαργαριτάρια του Μαρμαρά Εννιά μικρά νησάκια, σκορπισμένα σαν μαργαριτάρια στη θάλασσα του Μαρμαρά.. Πρώτη, Αντιγόνη, Χάλκη, Πρίγκηπος, Αντιρόβυθος, Νέανδρος, Οξειά, Πίττα, Πλάτη. Κάποτε ήταν τόποι εξορίας, σήμερα τουριστικά θέρετρα. Κάποτε έσφυζαν από ζωή, σήμερα οι νεόπλουτοι Τούρκοι έχουν εκεί τις παραθεριστικές τους κατοικίες. Κάποτε το ρωμαίικο στοιχείο κυριαρχούσε, σήμερα ελάχιστοι Έλληνες έχουν απομείνει. Κιβωτός της Ορθοδοξίας, τόπος µε αναγνωρισµένα από τους σουλτάνους προνόµια και καταφύγιο κατατρεγµένων και επαναστατών, πήραν το (ελληνικό) όνοµά τους από τη συνήθεια των βυζαντινών αυτοκρατόρων να εξορίζουν εκεί όσους πρίγκηπες ή πριγκήπισσες ένιωθαν ότι αποτελούν απειλή για την ηγεµονία τους -µάλιστα λέγεται ότι, για να γίνει σκληρότερη η τιµωρία τους, τους περισσότερους τους τύφλωναν, για να µη µπορούν ν’ απολαµβάνουν στη διάρκεια της εξορίας τους, την απαράµιλλη οµορφιά των νησιών. Για τους Ρωµιούς της Πόλης ήταν και είναι απλά Τα Νησιά. Για τους Τούρκους, Τα Κόκκινα Νησιά ή Κοκκινονήσια (από το χρώµα που έχουν οι ακτές και τα βράχια τους εξαιτίας του χαλκού), Τα Παπαδονήσια (από τα πολλά µοναστήρια και τις εκκλησίες), αλλά και Τα Νησιά του Διαβόλου (Δαιµόνησα ή Δαιµονονήσια). Από τα εννιά νησιά, µόνο τα τέσσερα κατοικούνται ανέκαθεν: Η Πρώτη, η Αντιγόνη, η Χάλκη και η Πρίγκηπος.
| Εκδήλωση | Τοποθεσία | Συχνότητα | Καλλιτέχνες/Δραστηριότητα |
|---|---|---|---|
| Τζαζ Βράδυ στο Σαράι | Ciragan Palace VIP Lounge | Κάθε Σάββατο | Διεθνείς τζαζ μουσικοί |
| Μαγικό Σαββατόβραδο | Ritz-Carlton Grand Hall | Μηνιαία | Κορυφαίοι ιλλουζιονίστες |
| Γαλάζιος Τουρκικός Βοσπόρας | Four Seasons Terrace | Εβδομαδιαία (Κυριακή) | Παραδοσιακή μουσική και χορός |
Το πέµπτο, η Αντιρόβυθος, ακατοίκητο ως τη δεκαετία του 1950, πέρασε σε χέρια ιδιώτη, ο οποίος στη συνέχεια ρυµοτόµησε µια µικρή έκταση και την πούλησε σε ευκατάστατους αστούς της Πόλης για ν’ ανεγείρουν εκεί πολυτελείς επαύλεις και βίλες, όπως και η Πίττα ή Κουτάλα, που επίσης είναι ιδιόκτητη. Από τα υπόλοιπα τέσσερα νησιά, η Πλάτη φιλοξενεί ναυτική βάση από το 1945 (µάλιστα εκεί δικάστηκε και καταδικάστηκε σε απαγχονισµό ο πρώην πρωθυπουργός Μεντερές), ενώ η Οξειά και η Νέανδρος είναι µικρά, άγονα και χωρίς κατοίκους. Τα τέσσερα κατοικήσιµα νησιά των Πριγκηπονήσων φιλοξενούσαν µόνο Έλληνες στη διάρκεια της τουρκοκρατίας και µε σουλτανικά διατάγµατα απαγορεύονταν cas μπονουσ χωρισ καταθεση καζινο να µετοικήσει εκεί Οθωµανός. Οι ορθόδοξοι κάτοικοί τους ασκούσαν ελεύθερα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα (υπήρχαν παντού µοναστήρια, εκκλησίες και ασκηταριά), ενώ ήταν απαλλαγµένοι από τον κεφαλικό φόρο και το παιδοµάζωµα. Σύµφωνα µε ιστορικές µαρτυρίες, ο πρώτος µιναρές υψώθηκε στη Χάλκη το 1773 κι αυτός στον περίβολο ενός στρατώνα εκπαίδευσης αξιωµατικών για να εξυπηρετήσει τις θρησκευτικές ανάγκες των δοκίµων και των εκπαιδευτών τους, ενώ στην Πρίγκηπο το πρώτο τζαµί έκανε την εµφάνισή του το 1895. Όσο για την Αντιγόνη και την Πρώτη, µόλις τα τελευταία χρόνια (και κυρίως τα γεγονότα του ΄74), κατοικήθηκαν από Τούρκους. Σήµερα, οι ρωµαίικες οικογένειες που ζουν στα Πριγκηπόννησα είναι ελάχιστες, αλλά συµβιώνουν χωρίς προβλήµατα µε τους υπόλοιπους κατοίκους. Τα Πριγκηπόννησα αποτελούν στις µέρες µας τουριστικό σηµείο αναφοράς –ιδιαίτερα για τους Έλληνες. Απέχουν από την Κωνσταντινούπολη γύρω στα 12 ναυτικά µίλια, απαιτείται περίπου µια ώρα µε το καράβι και αξίζει να τα επισκεφτεί κάποιος.
Το όνοµά της το οφείλει στον Δηµήτριο τον Πολιορκητή, ο οποίος έδωσε στο νησί το όνοµα του πατέρα του, Αντίγονου του Μονόφθαλµου. Οι Τούρκοι την ονοµάζουν σήµερα Burgaz Ada, δηλαδή, Το νησί του Κάστρου, εξαιτίας των ερειπίων της µονής Θεοκορυφώτου, ή Μεταµορφώσεως του Χριστού, ή απλώς του Χριστού, cas ηλικια εισοδου σε καζινο που µοιάζει µε κάστρο. Στο νησί σώζεται σήµερα και η µονή του Αγίου Γεωργίου Καρύπη, ενώ πίσω από την προκυµαία ο επισκέπτης θα συναντήσει τον ιερό ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόµου, που χτίστηκε το 1899, αλλά και την κρύπτη, όπου ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Β’ Τραυλός φυλάκισε το 821 τον Άγιο Μεθόδιο τον Οµολογητή. Σε απόσταση αναπνοής, βρίσκεται η γνωστή σε όλους Χάλκη. Με τη Θεολογική Σχολή να αποτελεί πνευµατικό κέντρο της Ορθοδοξίας, η Χάλκη θεωρείται από τους Ορθόδοξους καθαγιασµένος τόπος, καθώς εδώ φιλοξενούνται τα σκηνώµατα δέκα πατριαρχών, η Θεολογική Σχολή, τρία µοναστήρια και δύο σκήτες.
Μετά την Πρίγκηπο είναι το δεύτερο µεγαλύτερο νησί και στο παρελθόν έζησε µέρες ακµής κι ευηµερίας, µε την παρουσία της Θεολογικής Σχολής, τη Σχολή των Ελλήνων Εµπόρων, την Κοινοτική των Χαλκινών Ελληνική Σχολή και τη Σχολή Ναυτικών Δοκίµων που λειτουργεί και σήµερα. Το όνοµά της το οφείλει στα ορυχεία του χαλκού που υπήρχαν εκεί, αλλά σήµερα οι Τούρκοι την ονοµάζουν Heybeli Αda, που σηµαίνει Ταγαρονήσι (χαΐµπέ στα τούρκικα σηµαίνει δισάκι, διότι οι δύο λόφοι της σχηµατίζουν ένα είδος δισακίου). Πριν το καράβι φτάσει στο λιµάνι, ο επισκέπτης αντικρίζει στην κορυφή του Λόφου της Ελπίδας, την επιβλητική Θεολογική Σχολή που ίδρυσε ο Πατριάρχης Γερµανός ο Δ’ και λειτούργησε από το 1844 ως το 1971. Στα 127 χρόνια λειτουργίας της αποφοίτησαν 930 κληρικοί, από οποίους οι 343 έγιναν επίσκοποι και οι 12 από αυτούς Οικουµενικοί Πατριάρχες, 2 πατριάρχες Αλεξανδρείας, 2 πατριάρχες Αντιοχείας, 4 αρχιεπίσκοποι Αθηνών και 1 αρχιεπίσκοπος Τιράνων, ενώ ως πρεσβύτεροι και διάκονοι υπηρέτησαν στην Εκκλησία 318. Στην αυλή της Σχολής βρίσκεται ο ιερός ναός της Αγίας Τριάδας, που παλαιότερα ήταν µοναστήρι, γνωστό ως Μονή των Δεσποτών, ενώ απέναντι, στον δεύτερο λόφο, όπου και η Σχολή Ναυτικών Δοκίµων, δεσπόζει η Μονή της Καµαριώτισσας (και Κουµαριώτισσα για τους ντόπιους, εξαιτίας των πολλών κουµαριών που υπάρχουν στην περιοχή) και δίπλα η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Εγκρεµού ή Κρεµνού. Τα καράβια ξεκινούν από την αποβάθρα Sirkeci 5, ή την Kabatas και αποπλέοντας δίνεται η δυνατότητα στον ταξιδιώτη ν’ αντικρίσει µέσα από τα νερά του Βοσπόρου την εκθαµβωτική Αγιά-Σοφιά, το εντυπωσιακό Τοπ Καπί (γνωστό και από την οµότιτλη ταινία του Ντασέν µε την πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη), το εκπληκτικό Μπλε Τζαµί, τον µοναχικό στην είσοδο του κόλπου Πύργο του Λέανδρου (εδώ γυρίστηκαν σκηνές για ταινία του Τζέιµς Μποντ), τον πολυφωτογραφηµένο σιδηροδροµικό σταθµό του Χαΐντάρ Πασά και τον στρατώνα Σεµιλιέ µε τους τέσσερις πύργους του… Το πρώτο νησί που προσεγγίζει το καράβι, είναι η Πρώτη.
Οι Τούρκοι το ονοµάζουν Kinali Ada, δηλαδή το νησί µε το κόκκινο χώµα. Πλησιάζοντας, σε σοκάρουν οι αρκετές κεραίες κινητής τηλεφωνίας που έχουν φυτρώσει στην κορυφή του µοναδικού λόφου, αλλά µόλις το καράβι δέσει στο λιµάνι αντικρίζεις ένα τόπο όµορφο και απλό και αντιλαµβάνεσαι γιατί αρκετοί κάτοικοι της Πόλης την επιλέγουν για τον παραθερισµό τους, ή ακόµα και για µόνιµη κατοικία (από την Κωνσταντινούπολη απέχει µόλις 45 λεπτά µε το καράβι της γραµµής και 20 λεπτά µε ταχύπλοο).
| Πακέτο | Προνόμια | Ελάχιστο Πονταρίσμα | Προσωπικός Σύμβουλος |
|---|---|---|---|
| Χρυσή Πτέρυγα | Private Salon, μεταφορά λιμουζίνας | 100.000 TRY | Ναι |
| Διαμαντένιο Τζαμί | Ξεχωριστό σουίτ, πτήσεις με ελικόπτερο | 500.000 TRY | Αποκλειστικός 24/7 |
| Αυτοκρατορικό | Προσαρμοσμένα παιχνίδια, ιδιωτικός σεφ | 1.000.000 TRY | Διευθύνων Σύμβουλος |
Στην κορυφή του λόφου, είναι χτισµένο το µοναστήρι της Μεταµορφώσεως του Σωτήρος, ενώ στον οικισµό φιλοξενείται ο ιερός ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου.
Μετά την Πρώτη, το καράβι της γραµµής «πιάνει» στο λιµάνι της Αντιγόνης. Είναι το µικρότερο από τα κατοικήσιµα νησιά, αλλά από πολλούς θεωρείται το ωραιότερο, γι’ αυτό και συγκεντρώνει τους περισσότερους επισκέπτες.
Η Πλάτη (Yassi Αda), απέναντι από την Πρώτη, όπου ο Άγιος Ιγνάτιος ίδρυσε µονή και εκκλησία αφιερωµένη στους Αγίους Σαράντα και το 1857 πέρασε στα χέρια του Άγγλου πρεσβευτή Henry Bulwer (έχτισε εδώ µια ωραία κατοικία-παλάτι, που αργότερα πούλησε στον χεδίφη της Αιγύπτου), για να χρησιµοποιηθεί από το 1945 ως το 1993 ως ναυτική βάση. Η Οξειά (Sivri Αda, Tο Μυτερό Νησί), επίσης απέναντι από την Πρώτη, που στα βυζαντινά χρόνια υπήρξε τόπος εξορίας, ενώ το 1961 εδώ δικάστηκε, φυλακίστηκε και τελικά απαγχονίστηκε ο πρώην πρωθυπουργός Αντινάν Μεντερές. Το όνοµά της το οφείλει στον Δηµήτριο τον Πολιορκητή, ο οποίος έδωσε στο νησί το όνοµα του πατέρα του, Αντίγονου του Μονόφθαλµου. Οι Τούρκοι την ονοµάζουν σήµερα Burgaz Ada, δηλαδή, Το νησί του Κάστρου, εξαιτίας των ερειπίων της µονής Θεοκορυφώτου, ή Μεταµορφώσεως του Χριστού, ή απλώς του Χριστού, cas ηλικια εισοδου σε καζινο που µοιάζει µε κάστρο. Στο νησί σώζεται σήµερα και η µονή του Αγίου Γεωργίου Καρύπη, ενώ πίσω από την προκυµαία ο επισκέπτης θα συναντήσει τον ιερό ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόµου, που χτίστηκε το 1899, αλλά και την κρύπτη, όπου ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Β’ Τραυλός φυλάκισε το 821 τον Άγιο Μεθόδιο τον Οµολογητή. Σε απόσταση αναπνοής, βρίσκεται η γνωστή σε όλους Χάλκη.
Όσο για την Αντιγόνη και την Πρώτη, µόλις τα τελευταία χρόνια (και κυρίως τα γεγονότα του ΄74), κατοικήθηκαν από Τούρκους. Σήµερα, οι ρωµαίικες οικογένειες που ζουν στα Πριγκηπόννησα είναι ελάχιστες, αλλά συµβιώνουν χωρίς προβλήµατα µε τους υπόλοιπους κατοίκους. Τα Πριγκηπόννησα αποτελούν στις µέρες µας τουριστικό σηµείο αναφοράς –ιδιαίτερα για τους Έλληνες. Απέχουν από την Κωνσταντινούπολη γύρω στα 12 ναυτικά µίλια, απαιτείται περίπου µια ώρα µε το καράβι και αξίζει να τα επισκεφτεί κάποιος. Τα καράβια ξεκινούν από την αποβάθρα Sirkeci 5, ή την Kabatas και αποπλέοντας δίνεται η δυνατότητα στον ταξιδιώτη ν’ αντικρίσει µέσα από τα νερά του Βοσπόρου την εκθαµβωτική Αγιά-Σοφιά, το εντυπωσιακό Τοπ Καπί (γνωστό και από την οµότιτλη ταινία του Ντασέν µε την πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη), το εκπληκτικό Μπλε Τζαµί, τον µοναχικό στην είσοδο του κόλπου Πύργο του Λέανδρου (εδώ γυρίστηκαν σκηνές για ταινία του Τζέιµς Μποντ), τον πολυφωτογραφηµένο σιδηροδροµικό σταθµό του Χαΐντάρ Πασά και τον στρατώνα Σεµιλιέ µε τους τέσσερις πύργους του… Το πρώτο νησί που προσεγγίζει το καράβι, είναι η Πρώτη.
Οι Τούρκοι το ονοµάζουν Kinali Ada, δηλαδή το νησί µε το κόκκινο χώµα. Πλησιάζοντας, σε σοκάρουν οι αρκετές κεραίες κινητής τηλεφωνίας που έχουν φυτρώσει στην κορυφή του µοναδικού λόφου, αλλά µόλις το καράβι δέσει στο λιµάνι αντικρίζεις ένα τόπο όµορφο και απλό και αντιλαµβάνεσαι γιατί αρκετοί κάτοικοι της Πόλης την επιλέγουν για τον παραθερισµό τους, ή ακόµα και για µόνιµη κατοικία (από την Κωνσταντινούπολη απέχει µόλις 45 λεπτά µε το καράβι της γραµµής και 20 λεπτά µε ταχύπλοο). Στην κορυφή του λόφου, είναι χτισµένο το µοναστήρι της Μεταµορφώσεως του Σωτήρος, ενώ στον οικισµό φιλοξενείται ο ιερός ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου. Μετά την Πρώτη, το καράβι της γραµµής «πιάνει» στο λιµάνι της Αντιγόνης. Είναι το µικρότερο από τα κατοικήσιµα νησιά, αλλά από πολλούς θεωρείται το ωραιότερο, γι’ αυτό και συγκεντρώνει τους περισσότερους επισκέπτες. Με τη Θεολογική Σχολή να αποτελεί πνευµατικό κέντρο της Ορθοδοξίας, η Χάλκη θεωρείται από τους Ορθόδοξους καθαγιασµένος τόπος, καθώς εδώ φιλοξενούνται τα σκηνώµατα δέκα πατριαρχών, η Θεολογική Σχολή, τρία µοναστήρια και δύο σκήτες. Μετά την Πρίγκηπο είναι το δεύτερο µεγαλύτερο νησί και στο παρελθόν έζησε µέρες ακµής κι ευηµερίας, µε την παρουσία της Θεολογικής Σχολής, τη Σχολή των Ελλήνων Εµπόρων, την Κοινοτική των Χαλκινών Ελληνική Σχολή και τη Σχολή Ναυτικών Δοκίµων που λειτουργεί και σήµερα. Το όνοµά της το οφείλει στα ορυχεία του χαλκού που υπήρχαν εκεί, αλλά σήµερα οι Τούρκοι την ονοµάζουν Heybeli Αda, που σηµαίνει Ταγαρονήσι (χαΐµπέ στα τούρκικα σηµαίνει δισάκι, διότι οι δύο λόφοι της σχηµατίζουν ένα είδος δισακίου). Πριν το καράβι φτάσει στο λιµάνι, ο επισκέπτης αντικρίζει στην κορυφή του Λόφου της Ελπίδας, την επιβλητική Θεολογική Σχολή που ίδρυσε ο Πατριάρχης Γερµανός ο Δ’ και λειτούργησε από το 1844 ως το 1971.
| Πτυχή | Περιορισμός | Αναμενόμενη Αλλαγή | Αντίκτυπο |
|---|---|---|---|
| Ώρες Λειτουργίας | Κλειστά κατά τη διάρκεια των προσευχών Παρασκευής | Καμία αλλαγή | Σεβασμός στις θρησκευτικές πρακτικές |
| Αλκοόλ | Δεν σερβίρεται σε δημόσιους χώρους | Μόνο σε ιδιωτικούς χώρους VIP | Περιορισμένη διαθεσιμότητα |
| Τύπος Παιχνιδιών | Απαγορεύονται τα τυχερά παιχνίδια με ζώα | Εφαρμόζεται πάντα | Προσαρμογή σε τοπικές αξίες |
Στα 127 χρόνια λειτουργίας της αποφοίτησαν 930 κληρικοί, από οποίους οι 343 έγιναν επίσκοποι και οι 12 από αυτούς Οικουµενικοί Πατριάρχες, 2 πατριάρχες Αλεξανδρείας, 2 πατριάρχες Αντιοχείας, 4 αρχιεπίσκοποι Αθηνών και 1 αρχιεπίσκοπος Τιράνων, ενώ ως πρεσβύτεροι και διάκονοι υπηρέτησαν στην Εκκλησία 318. Στην αυλή της Σχολής βρίσκεται ο ιερός ναός της Αγίας Τριάδας, που παλαιότερα ήταν µοναστήρι, γνωστό ως Μονή των Δεσποτών, ενώ απέναντι, στον δεύτερο λόφο, όπου και η Σχολή Ναυτικών Δοκίµων, δεσπόζει η Μονή της Καµαριώτισσας (και Κουµαριώτισσα για τους ντόπιους, εξαιτίας των πολλών κουµαριών που υπάρχουν στην περιοχή) και δίπλα η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Εγκρεµού ή Κρεµνού. Το τέταρτο κατοικήσιµο και ταυτόχρονα µεγαλύτερο και πυκνοκατοικηµένο νησί του συµπλέγµατος των Πριγκηπονήσων, είναι η Πρίγκηπος, ή Μεγάλο Νησί (Buyuk Ada) για τους Τούρκους.
Εδώ ζούσαν κάποτε περισσότεροι από 15.000 ψυχές, αλλά σήµερα δεν υπερβαίνουν τις 7.500. Όσο για τους Έλληνες, είναι πλέον ελάχιστοι.
Το καλοκαίρι, βέβαια, οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης βουλιάζουν το νησί, καθώς το προτιµούν για τις διακοπές τους. Στους λόφους του νησιού δεσπόζουν τα µοναστήρια του Χριστού και του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, ενώ στην Πρίγκηπο έχει την έδρα της σήµερα και η Μητρόπολη Πριγκηπονήσων. Στον οικισµό υπάρχουν και δύο εκκλησίες, της Κοιµήσεως της Θεοτόκου (πίσω από την αποβάθρα) και του Αγίου Δηµητρίου (στην περιοχή Πλάτανος), που είναι και ο µητροπολιτικός ναός των Πριγκηπονήσων. Τόσο στην Πρίγκηπο, όσο και στ’ άλλα τρία κατοικήσιµα νησιά, δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα και δίκυκλα (εκτός από πυροσβεστικά οχήµατα και ασθενοφόρα) και οι µετακινήσεις των κατοίκων και των επισκεπτών γίνονται µόνο µε ιππήλατα αµαξάκια (τα γνωστά παΐτόνια) και ποδήλατα.
Κάποτε το ρωμαίικο στοιχείο κυριαρχούσε, σήμερα ελάχιστοι Έλληνες έχουν απομείνει. Κιβωτός της Ορθοδοξίας, τόπος µε αναγνωρισµένα από τους σουλτάνους προνόµια και καταφύγιο κατατρεγµένων και επαναστατών, πήραν το (ελληνικό) όνοµά τους από τη συνήθεια των βυζαντινών αυτοκρατόρων να εξορίζουν εκεί όσους πρίγκηπες ή πριγκήπισσες ένιωθαν ότι αποτελούν απειλή για την ηγεµονία τους -µάλιστα λέγεται ότι, για να γίνει σκληρότερη η τιµωρία τους, τους περισσότερους τους τύφλωναν, για να µη µπορούν ν’ απολαµβάνουν στη διάρκεια της εξορίας τους, την απαράµιλλη οµορφιά των νησιών. Για τους Ρωµιούς της Πόλης ήταν και είναι απλά Τα Νησιά. Για τους Τούρκους, Τα Κόκκινα Νησιά ή Κοκκινονήσια (από το χρώµα που έχουν οι ακτές και τα βράχια τους εξαιτίας του χαλκού), Τα Παπαδονήσια (από τα πολλά µοναστήρια και τις εκκλησίες), αλλά και Τα Νησιά του Διαβόλου (Δαιµόνησα ή Δαιµονονήσια). Από τα εννιά νησιά, µόνο τα τέσσερα κατοικούνται ανέκαθεν: Η Πρώτη, η Αντιγόνη, η Χάλκη και η Πρίγκηπος.
Το πέµπτο, η Αντιρόβυθος, ακατοίκητο ως τη δεκαετία του 1950, πέρασε σε χέρια ιδιώτη, ο οποίος στη συνέχεια ρυµοτόµησε µια µικρή έκταση και την πούλησε σε ευκατάστατους αστούς της Πόλης για ν’ ανεγείρουν εκεί πολυτελείς επαύλεις και βίλες, όπως και η Πίττα ή Κουτάλα, που επίσης είναι ιδιόκτητη. Από τα υπόλοιπα τέσσερα νησιά, η Πλάτη φιλοξενεί ναυτική βάση από το 1945 (µάλιστα εκεί δικάστηκε και καταδικάστηκε σε απαγχονισµό ο πρώην πρωθυπουργός Μεντερές), ενώ η Οξειά και η Νέανδρος είναι µικρά, άγονα και χωρίς κατοίκους. Τα τέσσερα κατοικήσιµα νησιά των Πριγκηπονήσων φιλοξενούσαν µόνο Έλληνες στη διάρκεια της τουρκοκρατίας και µε σουλτανικά διατάγµατα απαγορεύονταν cas μπονουσ χωρισ καταθεση καζινο να µετοικήσει εκεί Οθωµανός. Οι ορθόδοξοι κάτοικοί τους ασκούσαν ελεύθερα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα (υπήρχαν παντού µοναστήρια, εκκλησίες και ασκηταριά), ενώ ήταν απαλλαγµένοι από τον κεφαλικό φόρο και το παιδοµάζωµα. Σύµφωνα µε ιστορικές µαρτυρίες, ο πρώτος µιναρές υψώθηκε στη Χάλκη το 1773 κι αυτός στον περίβολο ενός στρατώνα εκπαίδευσης αξιωµατικών για να εξυπηρετήσει τις θρησκευτικές ανάγκες των δοκίµων και των εκπαιδευτών τους, ενώ στην Πρίγκηπο το πρώτο τζαµί έκανε την εµφάνισή του το 1895. Το σύµπλεγµα των Πριγκηπονήσων, συµπληρώνουν τα άλλα πέντε βραχόνησα: Η Αντιρόβυθρος (Sedef Αda), απέναντι από την Πρίγκηπο, που κατοικείται, κυρίως, τα καλοκαίρια από τους λίγους ιδιοκτήτες που διαθέτουν πολυτελείς επαύλεις και βίλες. Η αρχαία της ονοµασία είναι Τερέβινθος κι εδώ βρίσκονται τα ερείπια της µονής του Αγίου Ιγνατίου.
Το τέταρτο κατοικήσιµο και ταυτόχρονα µεγαλύτερο και πυκνοκατοικηµένο νησί του συµπλέγµατος των Πριγκηπονήσων, είναι η Πρίγκηπος, ή Μεγάλο Νησί (Buyuk Ada) για τους Τούρκους. Εδώ ζούσαν κάποτε περισσότεροι από 15.000 ψυχές, αλλά σήµερα δεν υπερβαίνουν τις 7.500. Όσο για τους Έλληνες, είναι πλέον ελάχιστοι. Το καλοκαίρι, βέβαια, οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης βουλιάζουν το νησί, καθώς το προτιµούν για τις διακοπές τους. Στους λόφους του νησιού δεσπόζουν τα µοναστήρια του Χριστού και του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, ενώ στην Πρίγκηπο έχει την έδρα της σήµερα και η Μητρόπολη Πριγκηπονήσων.
Στον οικισµό υπάρχουν και δύο εκκλησίες, της Κοιµήσεως της Θεοτόκου (πίσω από την αποβάθρα) και του Αγίου Δηµητρίου (στην περιοχή Πλάτανος), που είναι και ο µητροπολιτικός ναός των Πριγκηπονήσων. Τόσο στην Πρίγκηπο, όσο και στ’ άλλα τρία κατοικήσιµα νησιά, δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα και δίκυκλα (εκτός από πυροσβεστικά οχήµατα και ασθενοφόρα) και οι µετακινήσεις των κατοίκων και των επισκεπτών γίνονται µόνο µε ιππήλατα αµαξάκια (τα γνωστά παΐτόνια) και ποδήλατα. Το σύµπλεγµα των Πριγκηπονήσων, συµπληρώνουν τα άλλα πέντε βραχόνησα: Η Αντιρόβυθρος (Sedef Αda), απέναντι από την Πρίγκηπο, που κατοικείται, κυρίως, τα καλοκαίρια από τους λίγους ιδιοκτήτες που διαθέτουν πολυτελείς επαύλεις και βίλες. Η αρχαία της ονοµασία είναι Τερέβινθος κι εδώ βρίσκονται τα ερείπια της µονής του Αγίου Ιγνατίου. Η Πίττα ή Κουτάλα (Kasik Αda), απέναντι από τη Χάλκη, που επίσης είναι ιδιόκτητο νησί. Η Πίττα ή Κουτάλα (Kasik Αda), απέναντι από τη Χάλκη, που επίσης είναι ιδιόκτητο νησί. Η Πλάτη (Yassi Αda), απέναντι από την Πρώτη, όπου ο Άγιος Ιγνάτιος ίδρυσε µονή και εκκλησία αφιερωµένη στους Αγίους Σαράντα και το 1857 πέρασε στα χέρια του Άγγλου πρεσβευτή Henry Bulwer (έχτισε εδώ µια ωραία κατοικία-παλάτι, που αργότερα πούλησε στον χεδίφη της Αιγύπτου), για να χρησιµοποιηθεί από το 1945 ως το 1993 ως ναυτική βάση. Η Οξειά (Sivri Αda, Tο Μυτερό Νησί), επίσης απέναντι από την Πρώτη, που στα βυζαντινά χρόνια υπήρξε τόπος εξορίας, ενώ το 1961 εδώ δικάστηκε, φυλακίστηκε και τελικά απαγχονίστηκε ο πρώην πρωθυπουργός Αντινάν Μεντερές.
