Οι Μαροκινοί στρατιώτες, γνωστοί ως Goumier, ντυμένοι με τις χαρακτηριστικές κελεμπίες και τα τουρμπάνια σχημάτιζαν
Οι συμμαχικές δυνάμεις επιχείρησαν να καταλάβουν τα υψώματα γύρω από την πόλη, χωρίς αποτέλεσμα, ενώ και το «Continental» αποδείχθηκε απόρθητο οχυρό. Ως τις 25 Μαρτίου 1944 που έληξε η «επιχείρηση Dickens», αυτή ήταν η κωδική της ονομασία, χιλιάδες Νεοζηλανδοί, κυρίως, στρατιώτες σκοτώθηκαν. Και οι Γερμανοί είχαν βαριές απώλειες, ωστόσο κατόρθωσαν να διατηρήσουν στην κατοχή τους την πόλη, το αβαείο και τα γύρω υψώματα. Τραγική ειρωνεία; Ο Charles Dickens είχε επισκεφθεί το 1845 το Cascina και το αβαείο και βέβαια δεν φανταζόταν ποτέ ότι 99 χρόνια αργότερα μια αιματηρή πολεμική επιχείρηση θα είχε το όνομά του. Η κατάληψη του Μόντε Κασίνο (11-18 Μαΐου 1944) Τον Απρίλιο του 1944 υπήρχε και από τις δύο πλευρές αδράνεια, παραπλανητικές κινήσεις και αναδιάταξη των δυνάμεών τους.
Η τελική επίθεση ξεκίνησε στις 11 Μαΐου 1944. Σε αυτήν πήραν μέρος και Πολωνοί στρατιώτες (θα αναφερθούμε στη συνέχεια στο πώς βρέθηκαν εκεί), υπό τον Στρατηγό Άντερς. Οι Πολωνοί πολέμησαν πολύ γενναία γνωρίζοντας πως ίσως και το μέλλον της πατρίδας τους κρίνεται από αυτούς. Αν και δεν κατάφεραν να πετύχουν τους στόχους τους (κατάληψη του αγροκτήματος «Αλμπανέτα» και του υψώματος 593) προκάλεσαν απώλειες στους Γερμανούς. Ακολούθησαν η επίθεση του 13ου Βρετανικού ΣΣ στον ποταμό Ράπιντο και των Αφρικανών του Ζουέν στα όρη Αουρούντσι, χωρίς αποτέλεσμα.
Πάντως, από το πρωί του Σαββάτου 13 Μαΐου, ο Κέσερλινγκ έβλεπε ότι η ήττα πλησίαζε. Ινδοί Γκούρκα και Μαροκινοί επιτέθηκαν εναντίον των Γερμανών αποδεκατίζοντας την 71η ΜΠ τους, η οποία έχασε 5.000 άνδρες και απέμεινε με 100 μόνο αξιόμαχος οπλίτες. Στις 17 Μαΐου οι Πολωνοί ξεκίνησαν νέα επίθεση. Οι Γερμανοί υποχώρησαν, καθώς είχαν αποδεκατιστεί και οι δυνάμεις των Συμμάχων ήταν πολυάριθμες. της 18ης Μαΐου ένας Πολωνός Ανθυπολοχαγός, επικεφαλής περιπόλου, μπήκε πρώτος στα ερείπια του αβαείου αντικρίζοντας κομματιασμένα πτώματα Γερμανών αλεξιπτωτιστών και άλλα πτώματα παραχωμένα σε συρτάρια φύλαξης αμφίων. ομάδες (goums) 70 περίπου ανδρών, ημιάτακτων, οι οποίοι συνδέονταν συνήθως μεταξύ τους με συγγενικούς δεσμούς.
Οι Πολωνοί πλήρωσαν βαρύτατο τίμημα στο Μόντε Κασίνο, καθώς έχασαν 4.000 άνδρες. Ουσιαστικά οι Σύμμαχοι κατέλαβαν χωρίς αντίσταση μέρη που εγκατέλειπαν οι Γερμανοί. Το μοναστήρι για το οποίο είχαν πολεμήσει επί 4 μήνες 400.000 άνδρες είχε καταληφθεί χωρίς πυροβολισμό. Οι συμμαχικές δυνάμεις κατάφεραν στις 4 Ιουνίου να καταλάβουν τη Ρώμη. Οι Πολωνοί στο Μόντε Κασίνο- «Στρατιώτης Βόιτεκ»: η θρυλική αρκούδα του Β’Π.Π.
Τον Σεπτέμβριο του 1939 Γερμανία και ΕΣΣΔ κατέλαβαν την Πολωνία και τη χώρισαν σε δύο σχεδόν ίσα μέρη. Η καταπίεση από τους Γερμανούς ήταν έντονη, αλλά και η NKVD εξόντωνε συστηματικά την ελίτ της χώρας. Τον Ιούλιο του 1941 Τσόρτσιλ και Στάλιν συμφώνησαν να απελευθερωθούν μερικές χιλιάδες Πολωνοί, ώστε να συγκροτήσουν δύο μεραρχίες που θα πολεμούσαν στο πλευρό των Συμμάχων. 1,7 εκατομμύρια Πολωνοί άνδρες, γυναίκες και παιδιά είχαν σταλεί στα σιβηριανά γκουλάγκ. Μόλις η είδηση μαθεύτηκε, πολλοί Πολωνοί εκδήλωσαν την επιθυμία τους να καταταγούν στις μεραρχίες αυτές.
Η ΕΣΣΔ χορήγησε «αμνηστία» και απελευθέρωσε 45.000 αξιωματικούς και στρατιώτες και 26.000 γυναίκες και παιδιά. Από τον Απρίλιο ως τον Αύγουστο του 1942 οι Πολωνοί, με πεζοπορία (! ), μέσω Ιράν, Ιράκ και Παλαιστίνης έφτασαν τελικά σε βρετανικό έδαφος στη Μέση Ανατολή. 2.800 από αυτούς πέθαναν στη διάρκεια της διαδρομής… Μετά τη φυγή των παραπάνω, ο Στάλιν έκλεισε ερμητικά τις πύλες των στρατοπέδων συγκέντρωσης και όσοι έμεναν έγκλειστοι θεωρούνταν πλέον «Σοβιετικοί πολίτες». Οι υπόλοιποι που είχαν φύγει, σχημάτισαν το νέο 2ο Πολωνικό Σώμα Στρατού. Στον πόλεμο προέβησαν σε απίστευτες βαρβαρότητες αποκεφαλίζοντάς τους αντιπάλους, ενώ διακοσμούσαν τα χέρια τους με τιμαλφή των θυμάτων τους (ρολόγια, δαχτυλίδια κ.α.).
| Χρονική περίοδος | Γεγονός / Κανονισμός | Επίδραση |
|---|---|---|
| Μέσα 19ου αιώνα | Ίδρυση του Casino di Venezia (1638) - από τα παλαιότερα | Δημιουργία του πρώτου οργανωμένου ευρωπαϊκού καζίνο |
| 1927 | Ίδρυση του Casino de la Vallée (Σαιντ-Βινσάν) | Μετατροπή σε σύγχρονο χειμερινό θέρετρο με καζίνο |
| 2006 | Ιταλικό νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση | Άνοιγμα αδειών για online στοιχηματισμό και καζίνο |
| Σήμερα | Αυστηροί κανονισμοί για τα φυσικά καζίνο | Προστασία των παικτών & ελέγχους εγκυρότητας |
Οι Goumier ξεκίνησαν τα εγκλήματά τους αμέσως μετά την άφιξή τους στην Ιταλία, αρχικά μεμονωμένα, από κάποιους που βίαζαν, έκλεβαν και λαφυραγωγούσαν.
Ο ηγούμενος Ντιαμάρε επιβεβαίωσε όσα είπε ο Σένγκερ. Το Βατικανό διαμαρτυρήθηκε και ο Ρούζβελτ απάντησε: «…ήταν μια ατυχής πολεμική αναγκαιότητα». Η διεθνής κοινή γνώμη όμως εξοργίστηκε και δεν πείστηκε ποτέ από τις φτηνές αμερικανικές δικαιολογίες… Η τρίτη μάχη του Μόντε Κασίνο (15-25 Μαρτίου 1944) Η τρίτη μάχη του Μόντε Κασίνο, που διήρκησε από τις 15 έως τις 25 Μαρτίου 1944, ήταν η πιο σκληρή και πλέον αιματηρή. Από τον Φεβρουάριο του 1944 ο Γερμανός Πτέραρχος Ρίχαρντ Χάιντριχ, Διοικητής της 1ης Μεραρχίας Αλεξιπτωτιστών, ανέλαβε τη διοίκηση των δυνάμεων του Μόντε Κασίνο και την πόλη (Κασίνο). Οι αλεξιπτωτιστές στο αβαείο έφτασαν σταδιακά τους 500.
Να σημειώσουμε ότι οι αλεξιπτωτιστές, μετά το κάζο τους στην Κρήτη, δεν χρησιμοποιούνταν πλέον σε εναέριες επιχειρήσεις, αλλά σε επίγειες. Φυσικά ήταν πολύ καλύτερα εκπαιδευμένοι από τους πεζικάριους και γι’ αυτό τον λόγο η απόδοσή τους ήταν εξαιρετική και τους χάρισε το προσωνύμιο «Πράσινοι Διάβολοι». Η άμυνα της πόλης του Κασίνο ανατέθηκε στον 28χρονο Αυστριακό Σμηναγό Φέρντιναντ Φόλτιν, ο οποίος με τους 300 αλεξιπτωτιστές του εγκατέστησε το διοικητήριό του στο ξενοδοχείο «Continental» στο κέντρο της πόλης. Ο Φράιμπεργκ έλαβε εντολή από τον Αλεξάντερ να τεθεί επικεφαλής των επιχειρήσεων. Και πάλι η απόφασή του ήταν προβλέψιμη: βομβαρδισμοί στην πόλη και το αβαείο.
Μετά από τρεις εβδομάδες συνεχών βροχοπτώσεων, ο καιρός βελτιώθηκε στις 15 Μαρτίου. της μέρας αυτής ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί από 280 τετρακινητήρια και 180 δικινητήρια αεροσκάφη που έριξαν πάνω από 1.000 τόνους βόμβες στην πόλη και το αβαείο. Ακολούθησε από τις 12.30 ανελέητος βομβαρδισμός από 890 πυροβόλα, τα οποία ως τις 20.30 έριξαν πάνω από 200.000 οβίδες. Τουλάχιστον 150 Γερμανοί αλεξιπτωτιστές βρήκαν τον θάνατο στο μοναστήρι του Μόντε Κασίνο. Από το βράδυ της ίδιας μέρας ξεκίνησε η επίθεση των Νεοζηλανδών μέσα στην πόλη. Καθώς όμως η εκστρατεία προχωρούσε, οι Μαροκινοί προέβαιναν σε ομαδικούς βιασμούς, λεηλασίες και φόνους. Στην περιοχή του Φροζινόνε, όπου ανήκει το Μόντε Κασίνο, μετά το τέλος των μαχών, οι Μαροκινοί ξεχύθηκαν σε κωμοπόλεις και χωριά, διαπράττοντας βιασμούς και άλλα εγκλήματα.
Σε ένα από τα πρώτα περιστατικά, ο δήμαρχος μιας ιταλικής κωμόπολης 2.500 κατοίκων ανέφερε ότι 700 γυναίκες βιάστηκαν.
| Όνομα Καζίνο | Πόλη / Περιοχή | Χαρακτηριστικά | Αριθμός Παιχνιδιών |
|---|---|---|---|
| Casino di Campione | Καμπιόνε ντ'Ιτάλια (Λομβαρδία) | Παλαιότερο, σε εξέλιξη μετά από ανακαίνιση | Πάνω από 500 |
| Casino de la Vallée | Σαιντ-Βινσάν (Κοιλάδα της Αόστα) | Στο χειμερινό θέρετρο, πολυτελές | Περίπου 400 |
| Casino di Venezia (Ca' Vendramin Calergi) | Βενετία | Ιστορικό κτίριο 16ου αιώνα, πολιτιστική κληρονομιά | Περίπου 600 |
| Casino di Sanremo | Σανρέμο (Λιγουρία) | Συμβολή στο Φεστιβάλ Τραγουδιού, κλασικό | Περίπου 350 |
Ορισμένες από αυτές πέθαναν από αιμορραγία… Έχει γραφτεί ότι ο Στρατηγός Ζουέν έδωσε στους άνδρες του «περιθώριο» 50 ωρών απόλυτης ελευθερίας για να κάνουν ό,τι θέλουν.
| Καζίνο | Θέρετρο / Περιοχή | Τουριστικές Προσφορές | Άλλες Δραστηριότητες |
|---|---|---|---|
| Casino de la Vallée | Σαιντ-Βινσάν (Κοιλάδα Αόστα) | Πακέτα Ski & Casino, πολυτελή ξενοδοχεία | Χιονοδρομία, πεζοπορία, ιατρόλουτρα |
| Casino di Sanremo | Σανρέμο (Ιταλική Ριβιέρα) | Συνδυασμός με Φεστιβάλ Τραγουδιού | Θαλάσσιες δραστηριότητες, γκολφ |
| Casino di Venezia | Βενετία | Πολιτιστικές επισκέψεις & παιχνίδι | Μουσεία, γαστρονομία, βόλτες σε κανάλια |
Μάλιστα αυτό τυπώθηκε και στα αραβικά στα περίφημα «κίτρινα φυλλάδια».
Διοικητής cas καζινο σκοπια εισοδοσ του επιλέχθηκε ο χαρισματικός Στρατηγός Άντερς. Όπως παραδέχτηκε ο ίδιος αργότερα: «Εάν ποτέ το Σώμα μου βρισκόταν ανάμεσα σε έναν γερμανικό και έναν σοβιετικό στρατό, θα δυσκολευόμουν πολύ να αποφασίσω ποιον θα ήθελα να πολεμήσω περισσότερο». Στην πολωνική δύναμη συμπεριλαμβάνονταν 1.200 γυναίκες, οι οποίες σχημάτισαν την Πολωνική Βοηθητική Υπηρεσία (οδηγοί, μάγειρες, μηχανικοί κ.λπ. ), καθώς και 3.000 ανήλικα αγόρια και κορίτσια, τα οποία σχημάτισαν την Εργατική Βοηθητική Υπηρεσία. Τον Αύγουστο του 1943 οι Πολωνοί στάλθηκαν στην Ιταλία και πήραν το βάπτισμα του πυρός στο Μόντε Κασίνο.
Το 1946 η παλαίμαχοι Πολωνοί του 2ου ΣΣ αρνήθηκαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και πήγαν στη Μ. Βρετανία. Τον Σεπτέμβριο του 1946 η υπό σοβιετικό έλεγχο κυβέρνηση αφαίρεσε από τον Άντερς και άλλους 75 αξιωματικούς την πολωνική υπηκοότητα και τους βαθμούς τους. Για τον Άντερς μάλιστα, λόγω «… πράξεων διαπραχθεισών στο εξωτερικό, επιζήμιων προς το πολωνικό κράτος…». Στη μάχη του Μόντε Κασίνο πήραν μέρος στρατιώτες πολλών εθνοτήτων (περισσότερες από 15 απάρτιζαν τις συμμαχικές δυνάμεις).
Ο πιο ασυνήθιστος μαχητής όμως ήταν μια αρσενική αρκούδα με όνομα «Βόιτεκ» (υποκοριστικό της λέξης «φιλοπόλεμος» στα πολωνικά). Κάποιοι Πολωνοί στρατιώτες στην τεράστια διαδρομή από τη Σιβηρία στη Μέση Ανατολή, βρήκαν στο Ιράν ένα αρκουδάκι σε βρεφική ηλικία. Αφού εκδόθηκαν όλα τα απαραίτητα έγγραφα για την κατάταξή του, στα οποία αναφερόταν ως «Στρατιώτης Βόιτεκ», υιοθετήθηκε, εξημερώθηκε, αγαπήθηκε και έγινε πολύ δημοφιλές. Μεγαλώνοντας, έφτανε σε ύψος το 1,80 μ. και ζύγιζε 330 κιλά! Κανένα από αυτά δεν βρέθηκε, συνεπώς δεν απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον του Ζουέν.
Εκπαιδεύτηκε για να μεταφέρει οβίδες και πυρομαχικά κατά τη διάρκεια της μάχης. Στη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, όχι μόνο δεν του έπεσε ποτέ κανένα κιβώτιο, αλλά συνέχιζε ατάραχο(ς) τις μεταφορές, ακόμα και κάτω από ήχους μακρινών βομβαρδισμών. Συζούσε αρμονικά με τους στρατιώτες στη σκηνή του και είχε μάθει πολλές από τις συνήθειές τους: χαιρετούσε στρατιωτικά, κάπνιζε (!) και έπινε μπίρα (!) που έγινε το αγαπημένο του ποτό. Μετά τον πόλεμο βρέθηκε στον ζωολογικό κήπο του Εδιμβούργου (Σκωτία). Για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τον εγκλεισμό του, ο Βόιτεκ, μακριά από τους Πολωνούς φίλους του και τα πεδία των μαχών, έδειξε σημάδια κατάθλιψης και παρέμενε απομονωμένος στη σπηλιά του, χωρίς να ανταποκρίνεται στα καλέσματα των επισκεπτών που έσπευσαν να τον θαυμάσουν. Ένας Βρετανός αξιωματικός, τον Μάιο του 1944 από τη Νεάπολη αναφέρει ότι οι Αφρικανοί βιάζουν μαζικά, όχι μόνο γυναίκες, αλλά και παιδιά και ηλικιωμένους άνδρες!
Ο Πάπας διαμαρτυρήθηκε, ο ντε Γκολ έστειλε ένα καθησυχαστικό τηλεγράφημα και ο Ζουέν απαγόρευσε στους έγχρωμους στρατιώτες να μπουν στη Ρώμη.
Έξω από αυτή όμως, 60.000 γυναίκες, ηλικίας 11-86 ετών βιάστηκαν και 800 άνδρες που προσπάθησαν να τις σώσουν εκτελέστηκαν εν ψυχρώ.
Μόνο όταν τον επισκέπτονταν κάποιοι Πολωνοί γνώριμοι του και του μιλούσαν στην κοινή τους «γλώσσα», ο Βόιτεκ έβγαινε από τη σπηλιά του και έτρεχε να τους αγκαλιάσει, να τους φιλήσει και να παίξει μαζί τους! Ο Βόιτεκ πέθανε τον Δεκέμβριο του 1963. Θεωρείται ήρωας πολέμου και στον ζωολογικό κήπο του Εδιμβούργου υπάρχει άγαλμά του! Οι βιασμοί και άλλα εγκλήματα των Μαροκινών (κυρίως) και Αλγερινών στην Ιταλία Η Ιταλία είχε την ατυχία να υποστεί και τις φρικαλεότητες των Μαροκινών, κυρίως, στρατιωτών του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος που έγιναν από το 1943 ως το 1945, ιδιαίτερα μετά τη μάχη του Μόντε Κασίνο. Γι’ αυτές χρησιμοποιήθηκε ο γαλλικός όρος «Marocchinate».
