Άνθη ή λουλούδια: Τα αναπαραγωγικά όργανα των φυτών, αλλά ταυτόχρονα το κατ’ έξοχήν καλλωπιστικό μέσο για το περιβάλλον, με μεγάλη αισθητική αξία.
Ήλθε σε σύγκρουση με το άλλοτε πρωτοπαλλήκαρό του Ιωάννη Γκούρα και η διαμάχη αυτή, σε συνδυασμό με την κυβερνητική δυσμένεια (που τον χαρακτήριζε ως “προδότη” και “ληστή” και τον επικήρυξε) του στοίχισε τελικά τη ζωή (σκοτώθηκε στην Ακρόπολη όπου ήταν φυλακισμένος). Η επιτροπή Εκδουλεύσεων των Αγωνιστών τον κατέταξε σε εξαίρετη θέση, μαζί με τους Θ. Κολοκοτρώνη, Γ. Καραϊσκάκη, Μ. Μπότσαρη κ.α. Το όνομα αυτό έχουν πολλοί δρόμοι σε διάφορα προάστεια της Αθήνας, όπου γενικά αφθονούν τα φυτά και τα λουλούδια. Άνοιξις: Η εποχή του έτους, που αρχίζει από το Μάρτιο και διαρκεί έως το τέλος του Μαΐου, περίοδος ανθοφορίας και αναγεννήσεως. Για το λόγο αυτό θεωρήθηκε από παλιά ως αρχή της ζωής και νίκης της επάνω στο θάνατο. Ανταίος: Μυθικός γίγαντας, γιος του Ποσειδώνος και Γαίας, ο οποίος έπαιρνε την υπερφυσική του δύναμη από την επαφή του με τη γη. Τον σκότωσε ο Ηρακλής, σηκώνοντάς τον ψηλά και στρερώντας του έτσι την πηγή, από όπου αντλούσε τη δύναμή του. Απείρανθος: Κοινότητα της Νάξου, κέντρο εξορύξεως της σμύριδος.
| Τύπος Παιχνιδιού | Προτεινόμενα Τραπέζια | Επίπεδο Στοιχήματος | Θέσεις Ανά Τραπέζι |
|---|---|---|---|
| Ρουλέτα | 8 | €5 - €5000 | 7 |
| Μπλακ Τζακ | 15 | €10 - €2000 | 7 |
| Πόκερ | 10 | €25 - No Limit | 9 |
| Μπακαρά | 4 | €50 - €10000 | 12 |
| Παιχνίδια με ζάρια (Craps) | 2 | €5 - €1000 | 14 |
Στην περιοχή υπάρχουν πολλά κτίσματα της βυζαντινής εποχής και της Φραγκοκρατίας. Η Απείρανθος (Τοπικό ιδίωμα: Απεράθου) είναι χωριό της ορεινής Νάξου.
| Τμήμα Καζίνο | Εκτιμώμενα Άτομα | Επίπεδο Εκπαίδευσης |
|---|---|---|
| Λειτουργία Παιχνιδιών | 80-100 | Ειδική Εκπαίδευση & Άδεια |
| Φιλοξενία & Εστίαση | 120-150 | Τουριστική Εκπαίδευση |
| Διοίκηση & Ασφάλεια | 40-50 | Ανώτερη / Ειδική |
| Τεχνική Υποστήριξη | 25-30 | Τεχνική Εκπαίδευση |
Απέχει 28 χιλιόμετρα από την cas μεγαλυτερο καζινο στην ελλαδα πρωτεύουσα του νησιού, χτισμένο σε υψόμετρο μεταξύ 570 και 640 μέτρων στις ανατολικές υπώρειες του όρους Φανάρι.
Έχει πληθυσμό 904 κατοίκους μαζί με τους κατοίκους των παραλιακών οικισμών Μουτσούνα, Λιγαρίδια, Κανάκη, Κλειδός, Πάνερμος (σύμφωνα με την απογραφή του 2011). Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο χωριό του νησιού, μετά το Φιλώτι. Η Απείρανθος είναι ένα παραδοσιακό πετρόκτιστο χωριό. Όσον αφορά την προέλευση των κατοίκων της υπάρχουν πολλές εκδοχές. Λόγω της ομοιότητας πολιτισμού, διαλέκτου, ηθών και εθίμων, ικανότητας στην ποίηση και μουσική με την Κρήτη, συγκεκριμένα τα Σφακιά και τα Ανώγεια, πιθανολογείται πως μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της Απειράνθου κατάγεται από εκεί. Υπάρχει, όμως, και η εκδοχή πως κάτοικοι του χωριού κατάγονται από παράλια της Μικράς Ασίας. Αναφέρεται στα 1413 από τον περιηγητή Χριστόφορο Μπουοντελμόντι ως αξιοσημείωτο χωριό.
Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τα σμυριδορυχεία,[1] ενώ μετά την δεκαετία του ’80 και με τον τουρισμό. Απόλλων: Ένας από τους δώδεκα Ολυμπίους θεούς, γιος του Διός και της Λητούς, δίδυμος αδελφός της Αρτέμιδος, θεός του φωτός (με το επώνυμο Φοίβος), της μαντικής και της μουσικής, ηγέτης των Μουσών. Είχε πολλά προσωνύμια (Πύθιος, Αγραίος, Μουσηγέτης, Επικούρειος, Παιάν, Λοξίας κ.α.). Κύριοι τόποι λατρείας του ήταν οι Δελφοί, με το περιώνυμο Μαντείο, και οι Βάσσες της Φιγαλείας, όπου ο περίφημος ναός του (ναός του Επικουρείου Απόλλωνος). Κυριότερη γιορτή προς τιμήν του ήταν τα Πύθια στους Δελφούς. Στη γλυπτική, δημιουργός του γνωστού τύπου του Απόλλωνος (του λεγόμενου Μπελβεντέρε, από τον τόπο ευρέσεως του αγάλματος) είναι ο Απολλώνιος Αργοστόλι(ον): Πρωτεύουσα της Κεφαλονιάς (από το 1757) με μεγάλο λιμάνι. Ο τελευταίος, του 1953, ισοπέδωσε σχεδόν τα πάντα. Η πόλη ξανακτίστηκε, αλλά έχασε το αρχικό της χρώμα. Αριάνδη: Κόρη του μυθικού βασιλιά της Κρήτης Μίνωος και της Πασιφάης.
Αναγέννηση: Η αναδημιουργία, η ανάπλαση και, μεταφορικά, η επανάκτηση ευνοϊκών ιδιοτήτων κλπ. Στην Ιστορία ως “Αναγέννηση” χαρακτηρίζεται η πνευματική και καλλιτεχνική δραστηριότητα, που εκδηλώθηκε με βάση τα αρχαία πρότυπα στην Ιταλία κατά το 14ο – 16ο αιώνα και εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη. Οι οδοί Αναγεννήσεως που υπάρχουν σε πάρα πολλούς δήμους και κοινότητες του Αθηναϊκού Λεκανοπεδίου τιμούν την αναγέννηση της περιοχής, που πραγματοποιήθηκε ή ελπίζεται να πραγματοποιηθεί. Σε ορισμένους μάλιστα δήμους είχαν εκδοθεί και τοπικές εφημερίδες με το όνομα αυτό, όπως π.χ. “Αναγέννησις” και κατόπιν “Αναγέννηση” της Νέας Ιωνίας (1970 – 1977) κ.α.
Ανδρίτσαινα: Κωμόπολη της επαρχίας Ολυμπίας του νομού Ηλείας με περίφημη Σχολή (από το 1796) και εξ ίσου περίφημη βιβλιοθήκη (δωρεά Κων. Νικολόπουλου). 1790 – 1825): Ένας από τους επιφανέστερους οπλαρχηγούς της Επαναστάσεως του 1821, από την Πρέβεζα. Το όνομά του συνδέθηκε με τον ηρωικό αγώνα στο Χάνι της cas καζινο ντεμο Γραβιάς (1821). Αργότερα έγινε αρχιστράτηγος Ανατολικής Στερεάς και κατέλαβε την Ακρόπολη της Αθήνας. Βοήθησε τον Θησέα να σκοτώσει τον Μινώταυρον δίνοντάς του τον “μίτον” (νήμα) για να βγεί από τον Λαβύρινθο.
είχε ερημωθεί τελείως, αλλά αργότερα κατοικήθηκε και πάλι. Μετά την Απελευθέρωση η πόλη της Αίγινας έγινε για μικρό διάστημα (1828) πρωτεύουσα του Ελληνικού Κράτους. Αιγόσθενα: Αρχαία πόλη της Βοιωτίας με ισχυρή οχύρωση του 5ου αι. Βρισκόταν στην περιοχή του σημερινού Πόρτο – Γερμενό. Η ακμή της τοποθετείται στους πρώιμους αρχαϊκούς χρόνους.
Αργότερα την κατέλαβαν οι Αθηναίοι, στους οποίους οφείλεται και η οχύρωσή της. Η οδός Αιγοσθενών στο Γαλάτσι είναι συνέχεια της ομώνυμης οδού του Δήμου Αθηναίων. Αισχύλος (525 456 π.Χ.): Ένας από τους μεγαλύτερους αρχαίους τραγικούς ποιητές, από την Ελευσίνα, γιος του Ευφορίωνος. Πήρε μέρος στους Περσικούς Πολέμους και έγραψε πολλές τραγωδίες, από τις οποίες σώζονται μόνο επτά (“Αγαμέμνων”, “Χοηφόροι”, “Ευμενίδες”, “Πέρσαι”, “Προμηθεύς Δεσμώτης”, “Επτά επί Θήβας”, “Ικέτιδες”). Πέθανε στη Σικελία την ώρα που έγραφε, όταν, όπως λέγει ο θρύλος, έπεσε στο κεφάλι του μία χελώνα που την κρατούσε στα νύχια του ένας αετός.
Αιτωλικό(ν): Κωμόπολη του νομού Αιτωλοακαρνανίας κοντά στο Μεσολόγγι. Είναι κτισμένη σε ένα νησάκι στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου και του Αιτωλικού και συνδέεται με την ξηρά με δύο πέτρινες γέφυρες. Εκεί δικάστηκε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης όταν κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία από τον Αλέξ. Υπέστη μεγάλες καταστροφές κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου το 1826 και απελευθερώθηκε το 1829. Ακτήμονες: Η οδός ονομάστηκε έτσι γιατί βρίσκεται στην περιοχή “Ακτημόνων” του Γαλατσίου, που ιδρύθηκε από τον ομώνυμο Συνεταιρισμό των πρώτων ακτημόνων οικιστών. Ο Θησεύς φεύγοντας την πήρε μαζί του, αλλά την άφησε στη Νάξο, μετά από εντολή του Απόλλωνος.
Το τμήμα της οδού Ακτημόνων από την οδό Αφαίας μέχρι την οδό Δρυοπίδος στα Τουρκοβούνια, λεγόταν παλαιότερα Καρούσου, από το όνομα κτηματία της περιοχής. Αλαμάνα: Κοινή ονομασία του ποταμού Σπερχειού, ιδίως του τμήματός του προς τις εκβολές. Στο γεφύρι της Αλαμάνας έγινε στις 23 Απριλίου 1821 η περίφημη μάχη ανάμεσα στους Έλληνες με αρχηγό τον Αθανάσιο Διάκο και τους Τούρκους με αρχηγούς τους Ομέρ Βρυώνη και Κιοσσέ Μεχμέτ. Διάκος, συνελήφθη αιχμάλωτος και την επομένη ημέρα βρήκε μαρτυρικό θάνατο στη Λαμία. Αλεπότρυπα: Αλεπότρυπα είναι ο χαμηλός λόφος της Αθήνας – αλλιώς Ελικώνας – ανάμεσα στο Γαλάτσι και την Κυψέλη.
Αλίαρτος: Αρχαία πόλη της Βοιωτίας, κοντά στην Κωπαΐδα και σημερινή κωμόπολη (παλαιότερα Μούλκι). Ερείπια τειχών της αρχαίας πόλεως σώζονται κοντά στο σημερινό χωριό Μάζι. Αλκυόνη: Μυθική κόρη του Αιόλου και σύζυγος του Κήυκος. Ύστερα από τον πνιγμό του συζύγου της και τη μεταμόρφωσή του σε γλάρο, οι θεοί μεταμόρφωσαν την Αλκυόνη σε πτηνό (αλκυόνα) και της χάρισαν τις “αλκυονίδες μέρες” του τέλους Ιανουαρίου, για να γεννά τα αυγά της σε σχετική καλοκαιρία. Άλτις: Ιερό άλσος στην Ολυμπία, αφιερωμένο στον Δία, όπου υπήρχαν τα ιερά και τα άλλα καθιδρύματα του Ολυμπιακού χώρου.
Συνέχεια της Άλτεως ήταν το Στάδιο, όπου ετελούντο οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Αμαλιάς: Πόλη του νομού Ηλείας, που πήρε το όνομα της από τη βασίλισσα Αμαλία, που την επισκέφτηκε το 1856. Αμισός: Αρχαία παράλια πόλη του Πόντου, αποικία των Μιλησίων, η σημερινή Σαμψούς. Κατά τους βυζαντινούς χρόνους ήταν το μεγαλύτερο λιμάνι στον Εύξεινο Πόντο. Οι κατά καιρούς διωγμοί των ελλήνων κατοίκων της (1908 κλπ) τους ανάγκασαν να ζητήσουν καταφύγιο στην Ελλάδα. Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης (384-322 π.Χ.): Ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους του κόσμου, μαθητής του Πλάτωνος και δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έδρασε στην Αθήνα, όπου ίδρυσε την Περιπατητική Σχολή, και αλλού. Έβαλε τις βάσεις όλων σχεδόν των σύγχρονων επιστημών και η φιλοσοφία του δέσποσε για πολλούς αιώνες στην ανθρώπινη σκέψη. Κατά μία παράδοση αυτοκτόνησε πέφτοντας στην θάλασσα του Ευρίπου, επειδή δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει το φαινόμενο της παλίρροιας. Αριστοφάνης (452-385 π.Χ.): Ο μεγαλύτερος κωμικός ποιητής της αρχαιότητας, δημιουργός της αρχαίας αττικής κωμωδίας. Σατίρισε με απαράμιλλο τρόπο τα πρόσωπα και τα πράγματα της εποχής του. Διασώθηκαν 11 κωμωδίες του, που έχουν μεταφραστεί στα νεοελληνικά (“Όρνιθες”, “Λυσιστράτη”, “Πλούτος”, “Αχαρνής”, “Ιππείς”, “Νεφέλαι”, “Σφήκες”, “Ειρήνη”, “Θερμοφοριάζουσαι”, “Βάτραχοι”, “Εκκλησιάζουσαι”) και ανεβάστηκαν κατά καιρούς στο θέατρο. Η οδός Αριστοφάνους στην περιοχή Περιβόλια ή Ναξιώτικα του Γαλατσίου είναι ένας πολύ μικρός αδιέξοδος δρόμος, πάροδος της οδού Πυθαγόρα, και παλαιότερα είχε το όνομα αυτό. Αρκεσίνη: Η Αρκεσίνη ήταν μια από τις τρεις αρχαιότερες πόλεις της Αμοργού με τον πύργο της Αγίας Τριάδας έργου του 4ου π.Χ. αιώνα, αθέατο από τη θάλασσα. Αρμονία: Μυθική κόρη του Άρεως και της Αφροδίτης, που εκπροσωπεί την ηθική, πολιτική και κοινωνική τάξη. Με το σύζυγό της Κάδμον, μυθικό βασιλιά των Θηβών, μεταμορφώθηκαν προς το τέλος της ζωής τους σε φίδια και αργότερα κατοίκησαν στα Ηλύσια Πεδία. Ιδιαίτερα τονίστηκε στη μυθολογία η τελετή του γάμου της με τον Κάδμο (ιερογαμία), στην οποία παρευρέθηκαν όλοι σχεδόν οι θεοί. Αρσινόη: Θεότητα που λατρευόταν στην Πελοπόννησο και ιδιαίτερα στη Μεσσηνία. Ήταν κόρη του Λεύκιππου ή Λευκίππου, βασιλιά της Μεσσηνίας, και μητέρα του Ασκληπιού (σύμφωνα με τη μεσσηνιακή εκδοχή του μύθου) και της Εριώτιδος. Στην αγορά της Μεσσήνης υπήρχε μεγαλοπρεπής κρήνη, η “Αρσινόης Κρήνη”. Άρτεμις: Θεά της Σελήνης, της αγνής φύσεως και του κυνηγιού, από τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου. Ήταν κόρη του Διός και της Λητούς, δίδυμη αδελφή του Απόλλωνος. Παριστάνεται συνήθως με κοντό χιτώνα, τόξο και φαρέτρα. Διατηρούσε πάντοτε την παρθενία και την αγνότητα της και τιμωρούσε σκληρά όσους επιχειρούσαν να τις παραβιάσουν.
Μεγάλο ιερό της Αμαρυσίας Αρτέμιδος υπήρχε στην Αττική, στην περιοχή του σημερινού Αμαρουσίου, και άλλο ιερό της υπήρχε στη Βραυρώνα.
