Κι ενώ η Μίρκα ήταν εκείνη που παραινούσε τις άλλες δύο να συμμετέχουν, κάτι έπαθε και αποχώρησε.
| Είδος Παιχνιδιού | Δημοφιλές σε Ηλικίες 18-30 | Δημοφιλές σε Ηλικίες 31-50 | Δημοφιλές σε Ηλικίες 51+ |
|---|---|---|---|
| Ηλεκτρονικές Ρουλέτες | Υψηλή | Μέτρια | Χαμηλή |
| Κλασική Ρουλέτα (Πίνακας) | Μέτρια | Υψηλή | Μέτρια |
| Βιντεοπόκερ | Μέτρια | Υψηλή | Υψηλή |
| Κλασικά Σλοτ Μηχανήματα | Χαμηλή | Μέτρια | Υψηλή |
| Μπλακ Τζακ | Υψηλή | Υψηλή | Μέτρια |
Εκείνο το καλοκαίρι έπαιζε η Νένα Μεντή σε μια επιθεώρηση, μαζί με την Άννα και τη Μίνα, σε ένα νούμερο παταγώδους αποτυχίας. Βέβαια η Νένα είχε παίξει με τον Μινωτή στον «Πατέρα» του Στρίντμπεργκ, και είχαμε μεγάλο σεβασμό για τη γενιά του Άλσους.
| Ηλικιακή Ομάδα | Μέση Δαπάνη Παιχνιδιού (€) | Μέση Δαπάνη Ποτών/Φαγητού (€) | Συνολική Μέση Δαπάνη (€) |
|---|---|---|---|
| 18-24 | 30 | 15 | 45 |
| 25-34 | 80 | 25 | 105 |
| 35-50 | 120 | 35 | 155 |
| 51+ | 70 | 20 | 90 |
Το νούμερο ήταν χάλια και είπαμε «μωρέ για να αντέχει αυτή τέτοια μπούρδα, κάτι πρέπει να είναι αυτή η κοπέλα». Έτσι έγινε το συνοικέσιο και έκλεισε η πιο αγαπημένη τριάδα της ζωής μου. • Ο μπαμπάς μου δεν πρόλαβε να δει τίποτε άλλο πέρα από τις Τρεις Χάριτες. Λίγο πριν πεθάνει μου είπε «Βρε παιδί μου, που να το ήξερα ότι είχες ταλέντο». Γιατί όταν μπήκα στο Εθνικό μού έλεγαν «Έλα ρε Μιχάλη, με αυτές τις κουταμάρες;». Η μαμά μου είδε μέχρι και το «Ποια Ελένη;». • Ο Θανάσης κι εγώ αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο, σπάνια έχουμε συγκρουστεί για ιδεολογικά θέματα, ακόμα πιο σπάνια για κάποιο αστείο, αλλά εκεί που μπορεί να σκοτωθούμε, να ανοίξουμε κεφάλια, είναι για cas καζίνο στα σκόπια θέματα πλοκής.
Σε όλα όμως ήμασταν τελικά απόλυτα σύμφωνοι. Αν πω ότι κάτι με προσβάλλει, ότι δεν γράφεται γιατί θεωρώ πως είναι φερειπείν σεξιστικό, τότε πρέπει να βρεθεί τρίτος τρόπος να πεις το αστείο, να πας παρακάτω.
• Όσο ήμουν στη Σχολή, ουδέποτε ζήλεψα κάποιο ρόλο. Πήγαινα και έβλεπα μια ταινία, μια άλλη, παραστάσεις, κι έκανα κριτική, μιλούσα σαν μικρός Τάσος Λιγνάδης. Είχα πάντα μια συνολική εικόνα των παραστάσεων, σε αντίθεση με τους συμμαθητές μου που έδιναν σημασία στους ρόλους που τους ενδιέφεραν. • Εννοείται ότι για να ζήσω σέρβιρα σε διάφορα μπαρ, μάλιστα σε ένα από αυτά είχα αφεντικό τον Ντίνο Αυγουστίδη, υπέροχος και πάρα πολύ όμορφος άνθρωπος. Ως ηθοποιός δεν ήμουν κάτι το ιδιαίτερο και δεν νομίζω ότι υπήρξε κανείς άδικος μαζί μου.
Είχαν δίκιο οι άνθρωποι και δεν μου έδιναν ρόλους, το βρίσκω λογικό για πολλούς ηθοποιούς που δυσκολεύτηκαν. Ζεν πρεμιέ δεν ήμουνα, κωμικός σαν τους μεγάλους κωμικούς σίγουρα δεν ήμουνα, ήμουν ένα μπασταρδεμένο πράγμα και στην ουσία έπρεπε να βρω κι εγώ τον εαυτό μου. Ήμουν πασάμπλ αλλά όχι και κάτι ιδιαίτερο ώστε να το λιμπιστεί κανείς. • Τα χρόνια που έβλεπα πολύ θέατρο –τα καλοκαίρια πάντα Επίδαυρο, εννοείται και το Άλσος Παγκρατίου– το Ελεύθερο Θέατρο για τη γενιά μας ήταν σημαία. Έτρεφα μεγάλη αγάπη για την Άννα Παναγιωτοπούλου και τον Σταμάτη Φασουλή.
Η πρώτη παράσταση που με σόκαρε, αν και οι άνθρωποι του Θεάτρου Τέχνης δεν το θεωρούσαν τίποτα σπουδαίο, ήταν το «Τρωίλος και Χρυσηίδα» του Σαίξπηρ, με το οποίο τρελάθηκα. Αφού θυμάμαι ακόμα την Αννίτα Σαντοριναίου που έκανε μια βουβή δούλα της Ελένης, που ήταν η Πιτακή. Όταν συνεργαστήκαμε μετά από πάρα πολλά χρόνια στο «Ο Έβρος απέναντι», της είπα ότι τη θαύμαζα από τότε που δεν μιλούσε. Είχα μανία με τους ηθοποιούς, τους λάτρευα. Φυσικά η μεγάλη μου λατρεία είναι η Παναγιωτοπούλου. Αν ένας από εμάς πρόβαλλε ένα τέτοιου είδους βέτο, δεν προχωρούσε.
Ήταν προσκύνημα η επίσκεψή μου σε κάθε παράσταση της Άννας. Αν και συνεργαστήκαμε, ποτέ δεν ήρθαμε πολύ κοντά, είναι περίεργο αυτό. Εγώ νιώθω κοντά με τη Νένα Μεντή, και με τον Σταμάτη νιώθω κοντά, μέσα από πολλά αντιφατικά συναισθήματα, πρέπει να ομολογήσω. Αλλά οφείλω να πω ότι τον Σταμάτη τον cas ελληνικα καζινο με μπονουσ αγαπάω, δεν είναι μια σχέση επαγγελματική – μόνο. Ο σεισμός αποφάσισε να πάω στη Σχολή και η ζωή να πάω στο Εθνικό, γιατί είχα δώσει και στου Κουν και με είχαν απορρίψει.
Όταν τελείωνα το τρίτο έτος, η Σχολή ανέβασε μια επιθεώρηση και ήρθε ξαφνικά να τη δει όλο το ελληνικό θέατρο. Η ψυχή της επιθεώρησης ήταν κατά βάση ο Δήμος Μυλωνάς, και του μπαίνει του Λεμπέση η αποτυχημένη ιδέα –γιατί ό,τι είναι τεχνητό είναι σίγουρα και αποτυχημένο– να φτιάξει μια εναλλακτική της Ελεύθερης Σκηνής, να παίξουμε ως «Τα παιδιά του Εθνικού» μια επιθεώρηση στο Θέατρο Λαμπέτη. Αυτό πήγε έτσι κι έτσι και αμέσως μετά το ίδιο σχήμα ανέβασε στο Περοκέ το «Υπάρχουν και χειρότερα» σε σκηνοθεσία του Δαλιανίδη, το οποίο πήγε άπατο. Εκεί εγώ έγραψα τα πρώτα μου κείμενα. Δηλαδή, η πρώτη μου συγγραφική απόπειρα ήταν για κλάματα.
Αλλά άρεσε στην Άννα Βαγενά και μου πρότεινε να γράψω κάποια επιθεωρησιακά νούμερα. Τότε έγραφα με τον Σπύρο Μεταλληνό και, καθώς εκείνος έλειπε σε διακοπές, η Βαγενά μάς έβαλε με τον Θανάση Παπαθανασίου, που τον είχε ανακαλύψει μαζί με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου, να γράψουμε κείμενα για μια βιντεοκασέτα. Καθόμαστε με τον Θανάση και ξεπετάμε σε ένα απόγευμα ένα νούμερο. Καθώς ξεκινήσαμε πολύ αισιόδοξα, νομίζαμε ότι έτσι εύκολα θα γράφουμε πάντα, αλλά η ζωή απέδειξε το αντίθετο. Κάναμε το «Κανάλι της Βαγγελίτσας» και μετά ήρθαν οι «Τρεις Χάριτες». Βρίσκαμε άλλο τρόπο να συνυπάρξουν οι απόψεις και των δύο. Στις «Χάριτες» εντοπίζεις σπερματικά όλες τις θεματικές που μας απασχόλησαν στα επόμενα έργα μας. Όπως η αποκάλυψη της νοοτροπίας μιας γενιάς που στήριξε τον καταναλωτισμό όσο τίποτα, και ταυτόχρονα σε επίπεδο πολιτικής έκφρασης ήταν σχιζοφρενικά ενάντια στον καπιταλισμό.
Η κυρία Ελβίρα – δεν μπορώ να την λέω αλλιώς, κι ας έχει πεθάνει– η μαμά της Φρόσως Ράλλη, αυτή τα έκανε όλα. Εμείς τη γνωρίσαμε μέσω της Βαγενά και πήγαμε με τρεις προτάσεις και μας είπε: «Αυτή με τις τρεις γυναίκες θέλω». Τα πρόσωπα που ευγνωμονώ στη ζωή μου είναι η Τζόυς για τα γέλια, η Βαγενά για το προξενιό και η κυρία Ελβίρα για τις «Τρεις Χάριτες». Από εκεί εγώ πάτησα ένα κουμπί και άρχισε να ανεβαίνει το ασανσέρ και το ένα έφερνε το άλλο. • Γράψαμε τις «Τρεις Χάριτες» με τον Θανάση για την Άννα Παναγιωτοπούλου, τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου και τη Μίνα Αδαμάκη. Αυτό δεν το συνειδητοποιούσαμε πολιτικά, αλλά επειδή ο κωμοδιογράφος έχει την αίσθηση του γελοίου, καταλαβαίναμε ότι κάτι γίνεται με αυτόν τον χώρο, πως αυτή η επαναστατικότητα δεν έχει κάτι το φυσικό.
Όπως και τον φαρισαϊσμό αυτού του κόσμου. Γιατί από ένα σημείο και μετά έγινε φαρισαϊκό όλο αυτό. • Μετά τις «Τρεις Χάριτες» αποφασίσαμε τελείως συνειδητά το «Δις εξαμαρτείν».
Σκεφτόμουν «Χριστέ μου, πού έχω έρθει; Τι είναι αυτό το πράγμα;». Σιγά-σιγά εγκλιματίστηκα, γέλαγα πάρα πολύ, διασκέδαζα. Σε πολλούς ανθρώπους χρωστάω πολλά αλλά στην Τζόυς Ευείδη χρωστάω το γέλιο της ζωής μου. Κάναμε πολλή παρέα και με την Έφη τη Μουρίκη, τρομερά καλό παιδί. Η Έφη ήταν αριστούχος, η Τζόυς και εγώ ήμασταν πάτοι.
Είχα δασκάλους πολύ σοβαρούς επαγγελματίες, θηρία της σκηνής: Αντιγόνη Βαλάκου, Ελένη Χατζηαργύρη, Ιάκωβο Ψαρρά, Ανδρέα Φιλιππίδη, τη Μαίρη Αρώνη – πολύ κοκέτα, πολύ αστεία, και συμπαθούσε τα αγόρια. Όπως cas free παιχνίδια καζίνο και η Βαλάκου, η οποία επίσης συμπαθούσε εμφανώς περισσότερο τα αγόρια. Καταλαβαίναν ότι η Τζόυς και εγώ ήμασταν για το ελαφρό θέατρο. Μας σέβονταν αλλά δεν θα μπορούσαμε να είμαστε αριστείς. Εγώ τουλάχιστον δεν πίστευα ότι ήμουν και καλός.
Οι άνθρωποι ήταν φειδωλοί μαζί μου, ωστόσο δεν ήταν και για να μείνω. Το ελαφρό θέατρο ήταν η φύση μας, και αυτοί το καταλαβαίνανε, κι όχι μόνο, το σέβονταν και αυτοί το στήριζαν. Ο Τάσος Λιγνάδης, που όταν πέθανε είπα «τώρα βρήκες κι εσύ να πεθάνεις, πάνω που κάτι πήγα να κάνω στη ζωή μου», θυμάμαι ότι μου έδειχνε τρομερά μεγάλη εμπιστοσύνη. Και τρομερά μεγάλο σεβασμό απέναντι σε μαθητή. Μάλλον το ένστικτο αυτών των ανθρώπων τούς έλεγε «αυτό το παιδάκι κάτι θα κάνει». Θέλαμε να βάλουμε μέσα στο μικροαστικό σαλονάκι έναν αιρετικό έρωτα, όχι για να τον απορρίψουν αλλά για να τον συνεριστούν. Για το αιρετικό, είπαμε να υπάρχουν μια γυναίκα και δύο άντρες. Και λέγαμε, Άννα Παναγιωτοπούλου με τους Μπέζο και Χαϊκάλη, παραδείγματος χάρη, κάτι που να θυμίζει τον ψευδο-ερωτισμό του Σακελλάριου, ή κάποιοι που να μην είναι sex symbols αλλά να σου δημιουργούν την εικόνα ότι κάτι κάνουν ιδιωτικά; Η πρώτη εκδοχή ίσως να ήταν πιο πετυχημένη, γιατί τελικά το «Δις εξαμαρτείν» δεν έφτασε την επιτυχία των «Χαρίτων». Ήταν συνειδητή μας επιλογή να σκανδαλίσουμε, να θέσουμε κανονικά το πρόβλημα, όχι σαν μια φαρσούλα.
| Θέση Εργασίας | Ελάχιστη Νόμιμη Ηλικία Εργασίας | Τυπική Ηλικιακή Ομάδα | Απαιτούμενη Άδεια |
|---|---|---|---|
| Κρουπιέ | 21 | 25-40 | Άδεια Κρουπιέ & Άδεια Καθαριότητας |
| Πωλητής Τσιπ/Τραπέζι | 18 | 20-35 | Άδεια Καθαριότητας |
| Ασφάλεια (Εισόδου) | 21 | 30-50 | Άδεια Ασφάλειας & Καθαριότητας |
| Υπεύθυνος Αλλαγής | 25 | 35-55 | Άδεια Τραπεζικών Συναλλαγών |
| Μπάρμαν/Σερβιτόρος | 18 | 20-45 | Άδεια Σερβιρίσματος Αλκοόλ |
Οι γύρω ρόλοι απαλύνανε το κεντρικό, δύσκολο θέμα. Αλλά έτσι το πήγαμε μέχρι τέλους, και η Μεντή/Άννα Ραγιά δεν κατέληγε ποτέ πουθενά.
Είχε στραπατσαριστεί γενικά ο μπαμπάς, η υγεία του, οι δουλειές του, πολλά. Εγώ τότε ήμουν ένα παιδί εντελώς αφελές, νόμιζα ότι τα λεφτά τα ξεκολλάμε από τον τοίχο. Μετά από αυτό ένιωσα πως με πέταξαν πρόσφυγα στον δρόμο. Κι αντί να κάνω κάτι συντηρητικό, να πάω να τελειώσω το Μαθηματικό και βλέπουμε, εκείνη την ώρα ήταν σαν να μου είπε κάποιος «Μιχάλη, μέχρι πότε θα υποκρίνεσαι κάτι που δεν είσαι; Πόσες ζωές νομίζεις ότι θα ζήσεις;». Από κει και πέρα τα εργασιακά τα θεωρώ περίεργα.
Δεν λέω ότι δεν χρειάζονται, είμαστε επαγγελματίες, ζούμε από αυτό, αλλά είναι ένα πολύ περίεργο και τυχοδιωκτικό επάγγελμα. Αν δεν το αποδεχτείς, είσαι για πάντα δυστυχισμένος. • Στο Μαθηματικό είχα γνωρίσει την Ελένη Φίλιππα, που ήταν και εκείνη στη Σχολή και μου είχε συστήσει κάποιους νέους ηθοποιούς που φοιτούσαν στο Εθνικό και μου κάνανε μάθημα. Μπήκα το 1982, στα είκοσι τρία μου, και επιτέλους βρέθηκα στα νερά μου. Όταν λέμε στα νερά μου, είναι πολύ σχετικό, γιατί ήμουν –και νομίζω πως ακόμα είμαι– πολύ αφελής άνθρωπος.
Την πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πόσο σκληρά ανταγωνιστικός είναι ο χώρος, σοκαρίστηκα, δεν το φανταζόμουνα. Όταν κατάλαβα πως παίζονται ίντριγκες, ότι δημιουργούνται δίνες εις βάρος κάποιων μαθητών, υπέρ κάποιων άλλων, όταν συνειδητοποίησα πώς κινείται το πράγμα και την ανθρωποφαγία που επικρατεί μέσα σε αυτό, δεν μπορώ να το εξηγήσω σε τι βαθμό σοκαρίστηκα. Επειδή ως φοιτητής ήμουν ο χειρότερος των χειροτέρων, δεν είχα και κανένα ανταγωνισμό, έβλεπα ποια παιδιά είναι έξυπνα και δεν ένιωθα ανταγωνιστικά απέναντί τους, δεν είναι του χαρακτήρα μου. Εγώ νόμιζα ότι τα ανθρώπινα προβλήματα είναι τα ερωτικά, οι σχέσεις· πού να φανταζόμουν πως το επάγγελμα είναι ένα πάρα πολύ σκληρό πράγμα. Όπως όταν μου είπε ο μπαμπάς μου ότι πρέπει να δουλέψω κι αισθάνθηκα σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα πεταμένο στον δρόμο – κάπως έτσι ήταν, δεν μπορούσα να καταλάβω τι γινότανε. • Οι εννιά στις δέκα κριτικές για το «Safe Sex» ήταν λίβελοι, όπως και για όλα μας τα κινηματογραφικά έργα. Μόλις έβγαιναν στις αίθουσες, μας περίμενε μια αρνητική κριτική. Έτσι αντιμετωπίστηκε και το «Οξυγόνο» που βραβεύτηκε από τη Fipresci. Εκεί δεν ήξεραν πρόσωπα και πράγματα στην Ελλάδα, η ταινία τούς εντυπωσίασε και τη βράβευσαν.
